Niet je hart. Niet je verstand. Allebei liegen ze.

Voor wie zich aan vloeken stoort: tekst heeft geen volumeknop. De vloeken zijn mijn volume. Het aantal fucks dat ik schrijf, is een weerspiegeling van het aantal fucks dat ik geef, en heb weggegeven.

Hoe weet je of iemand goed voor je is?

Het advies dat je krijgt is verdeeld. Volg je hart. Gebruik je verstand. Luister naar je buikgevoel. Wees rationeel.

Fuck je hart en fuck je verstand. Die zullen je allebei fucken. Vertrouw die klootzakken niet. Ze werken samen, niet tegen elkaar. En niet altijd in jouw belang.

Allebei zijn ze afhankelijk van je toestand. Verliefd? Je hart zegt ja en je verstand bouwt het dossier. Wil je weg? Je hart zegt nee en je verstand bouwt een ander dossier. Zelfde persoon, zelfde feiten, ander oordeel. Wie die week aan zet is, wint.

Rode vlaggen registreren niet als je verliefd bent. Er zijn geen rode vlaggen in verliefdheid. Alleen roze. Joepie.

Wil je weg? Plotseling overal rode vlaggen. Dingen die je een maand geleden niet stoorden, lijken nu bewijs.

Dus “is deze persoon goed voor mij” is onbeantwoordbaar van binnen de relatie. De instrumenten die moeten antwoorden, zijn in beide richtingen gecompromitteerd.

De betere vraag, degene die je wel kan beantwoorden, is: hoe heeft deze relatie mijn leven veranderd?

Niet hoe je je voelt. Gevoelens worden in beide richtingen geromantiseerd. Hoe leef je?

Hoe slaap je. Zorg je voor jezelf. Zie je je vrienden. Doe je de dingen die je zei dat je ging doen. Duiken er oude patronen op, die waarvan je dacht dat je er klaar mee was.

En hier komt het. Dit werkt alleen als je een “ervoor” hebt om mee te vergelijken. Voor velen van ons bestaat zo’n helder ervoor niet. We waren al aan het rennen. Al onderweg. Altijd ergens, altijd met iemand, altijd bezig met het volgende. Geen rusttoestand om aan terug te denken. Dus “hoe is mijn leven nu anders” geeft ons geen helder signaal. De vergelijking is tussen twee soorten beweging, niet tussen beweging en stilte.

Voor ons wordt de vraag: wat is concreet anders. Niet in gevoel. In gedrag. In je agenda. In je lichaam. In wie je tijd mee doorbrengt als je niet bij hem of haar bent.

En het moet over tijd gaan. Geen week. Geen zes weken. Twee maanden minimum. Patronen tonen zich niet snel. De vroege metingen zijn ruis. Het signaal komt als je het laat.

De meeste mensen willen het antwoord in week één. Het eerlijke antwoord komt pas als de patronen komen.

Wil je dit soort denkwerk wekelijks in je inbox?
Ik schrijf vanuit mijn praktijk. Over zenuwstelsel, gehechtheid, en hoe mensen werken. Geen tips of trucs. Wel: helder denkwerk.
[Schrijf je in →]